اثربخشی اپیتالون

سلب مسئولیت مهم انطباق

I. مسیرهای اصلی اقدام

1. افزایش فعالیت تلومراز سلولی برای تثبیت طول تلومر کروموزومی و تداخل با پیری سلولی همانند سازی.
2. تعدیل ترشح غدد درون ریز پینه آل، تنظیم سنتز ملاتونین و تعادل ژن های مرتبط با استرس اکسیداتیو و ایمنی.

II. پنج اثر اصلی مشاهده شده در آزمایشگاه ها

1. تلومراز را فعال می کند و پیری سلولی را به تاخیر می اندازد

    

   کاهش سرعت کوتاه شدن تلومر در طول تقسیم سلولی مداوم و کاهش نسبت سلول های پیر و آپوپتوز. این یک ماده آزمایشی اصلی برای مدل‌های مربوط به پیری و طول عمر است.
2. تنظیم غدد درون ریز و تثبیت ریتم شبانه روزی

    

   افزایش ترشح ملاتونین درون زا در مدل های حیوانی و تسکین اختلالات ریتم شبانه روزی، که به طور گسترده در آزمایشات حیوانی بر روی مکانیسم های عصبی و غدد درون ریز و خواب استفاده می شود.
3. اثر آنتی اکسیدانی قوی و محافظت از DNA در برابر آسیب

    

   رادیکال های آزاد ROS داخل سلولی را از بین می برد، شکستگی های DNA ناشی از اشعه UV و تحریک اکسیداتیو را کاهش می دهد و آسیب پیری اکسیداتیو سلول ها را کاهش می دهد.
4. تنظیم ایمنی و تحقیق در مورد مکانیسم های مرتبط با تومور

    

   کاهش بیان مربوط به انکوژن و کاهش بروز تومورهای خودبخودی در حیوانات آزمایشگاهی، اعمال شده در آزمایشات حیوانی بالینی در مورد پیری ایمنی و پیشگیری از تومور.
5. محافظت از سلول های عصبی و شبکیه

    

   تسکین آسیب اکسیداتیو نورون ها و سلول های اپیتلیال رنگدانه شبکیه، که معمولاً در مدل های آزمایشگاهی بیماری های عصبی و آسیب سلول های چشمی مورد استفاده قرار می گیرد.

III. سناریوهای تحقیقاتی کاربردی (فقط استفاده در آزمایشگاه)

1. تحقیق در مورد مکانیسم های پیری و طول عمر سلول ها و حیوانات
2. آزمایشات مربوط به غده صنوبری، غدد درون ریز و ریتم شبانه روزی
3. آزمایشات سلولی آزمایشگاهی برای ترمیم آنتی اکسیدان و آسیب DNA
4. تحقیق در مورد محافظت از شبکیه و سلول های عصبی
5. آزمایشات حیوانی پیش بالینی مربوط به مهار تومورزایی